Not a Tumor: Michel Gondry

Posts tonen met het label Michel Gondry. Alle posts tonen

12 maart 2011

The Green Hornet (2011)

Afschuwelijke film-ideeën in 2011: CGI-Jeff Bridges in Tron: Legacy. Het financieren van een nieuwe Jack Black-komedie. James Franco als host van de Oscars. En nu dus ook Seth Rogen als superheld. Vergeet het maar: boeken toe en al je geloofwaardigheid uit het raam. Nooit krijg je een respectabele film uit dat concept geforceerd.

Goed, eerlijk is eerlijk: het is maar een halve ambitie van The Green Hornet om serieus genomen te worden. Half, omdat het enerzijds wel behoorlijk luchtig probeert te zijn. Seth Rogen schreef deze film (de enige persoon op aarde die Seth Rogen in een superheldenrol zou schrijven is natuurlijk Seth Rogen zelf) samen met zijn vaste homie Evan Goldberg, waarmee hij ook al Pineapple Express en Superbad schreef. Daarmee heeft de film een heel sterke Apatow-vibe, wat allesbehalve positief is. Want zelfs voor fans van die platte komedies: in een superheldenfilm horen deze tienerkomedie-fratsen gewoon niet thuis.

Maar aan de andere kant willen ze ook wel erkend worden als genrefilm. Enkele sterke acteurs in de cast en niemand minder dan Michel Gondry werd opgetrommeld als regisseur. Wanneer de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Science of Sleep een Apatow-komedie slash superheldenfilm gaat regisseren denk ik dat we officieel de hoop mogen opgeven. Aankomend talent, blijf weg uit Hollywood! Meer dan ooit is het een zwart gat voor aanstormende beloftes en een afvalbak vol verprutst potentieel.

Heeft u écht meer informatie nodig dan dat? Het is een standaard superheldenverhaal waar de acteurs al eens in de ballen getrapt worden en naar Coolio (leeft die gast nog?) luisteren. Het "unieke" aspect van de film zou em erin moeten zitten dat de Green Hornet probeert om over te komen als schurk in plaats van als goodguy. Maar merk je daar iets van tijdens de film? Neen, we zien een rijke stinkerd met daddy-issues (Batman!), die voor een krant werkt (Superman! Spider-Man!), met zijn sidekick rondrijdt in een high-tech voertuig (opnieuw Batman!), heel wat gadgets gebruikt (James Bond! Inspector Gadget?!) en gespeeld wordt door een ongepaste, vervelende acteur (Daredevil!).

Want nogmaals: Seth Rogen moet met dit soort rollen echt niet afkomen, want nooit zal ik daar iets minder dan triestig door worden. En ik heb niet eens zo'n gigantische hekel aan hem: zolang hij iets serieus speelt kan hij zelfs eens iet of wat charismatisch en zelfs grappig zijn! Maar wanneer hij kinderachtig begint te doen, een verkeerde uitdrukking blijft aanhouden of - God beware ons - begint te lachen wil je hem gewoon bij zijn idiote haar uit je TV trekken en hem met zijn neus in de rotzooi die hij gemaakt heeft wrijven. En die momenten zitten natuurlijk weer meer dan frequent in deze film.

En ook zijn sidekick is niet geweldig. In de 60's TV-serie werd hij gespeeld door Bruce Lee, met gemak de coolste Aziaat ooit, en in deze film wordt hij gespeeld door.... emmm, ik heb geen idee. Volledig oprecht, en geen poging om grappig te zijn ofzo: ik dacht dat de Green Hornets 'Robin' gespeeld werd door die Koreaan van Harold and Kumar, maar dat blijkt achteraf dus niet zo te zijn. Je merkt wel een beetje dat het iemand anders is, maar dat vertaalt zich gewoon tot "tiens, wat ziet Harold er vreemd uit in deze film". Wie we wel krijgen is een of andere Taiwanees die veel te veel moeite heeft met de Engelse taal. Oké, hij kan kungfu of karate ofzoiets, maar dat valt in het niets als je hem met de dialogen hoort worstelen. Al een geluk dat hij niet veel te doen heeft in deze film. En hij is niet de enige die in The Green Hornet met zijn vingers zit te draaien. Cameron Diaz is de assistente/love-interest/bron-van-conflict/... enfin, een aantal plotmiddelen in één personage gedraaid, waarbij haar aanwezigheid belangrijker is dan wat ze effectief zegt. Tom Wilkinson is de vader en mag vooral veel roepen en teleurgesteld zijn in zijn zoon. Edward James Olmos mag een aantal keer naast Seth Rogen gaan staan zonder verder veel te doen. James Franco mag flink overdrijven in een korte cameo. Zelfs Christopher Waltz (de hele wereld is nog altijd een beetje verliefd op zijn vertolking van überschurk Hans Landa in Inglourious Basterds) heeft een nogal magere rol. Hij is de slechterik, maar om zijn personage een twist te geven kampt hij met een heel erg sterke onzekerheid. Jaja, hij vraagt aan zijn slachtoffers of hij wel eng genoeg is, heel grappig, maar ondertussen straalt je opperschurk wel geen enkele dreiging uit. Grappig: om Waltz' Duits accent (hij is nu eenmaal geen Nazi deze keer) te verklaren noemen ze zijn personage maar "Chudnofsky". Benieuwd hoe vaak we die uitleg nog gaan tegenkomen gedurende Waltz' Hollywood-carrière.

Het is onmogelijk bij te houden hoeveel superheldenfilms er tegenwoordig geproduceerd worden, en The Green Hornet zal daarin nooit een rol van betekenis spelen of nog maar onthouden worden. Ik zal niet zeggen dat deze slechter is dan de tientallen concurrenten die er tegenwoordig zijn, maar je hebt dit al zo enorm vaak gezien dat ik mij niet kan voorstellen dat iemand hier echt van achterover geblazen wordt. "Het is oké... niet slecht", zullen vast wel veel mensen zeggen, en daar ben ik het volmondig mee eens. Maar van niet slechte, oké films hebben we er tegenwoordig veel te veel.